Ιδιοκτητης: Τζιουμάκη Γλυκερία

Πρόκειται για ένα πολυχώρο εκπαίδευσης και ψυχαγωγίας στον οικισμό της Άλλης Μεριάς Πορταριάς.
Οι βασικές συνθετικές αρχές ταυτίζονται με τα παραδοσιακά πρότυπα όχι μόνο σε επίπεδο μορφολογίας, αλλά και στην επιλογή των υλικών κατασκευής. Το τριώροφο κτίριο που τοποθετείται στη βορειοανατολική πλευρά του οικοπέδου, αναδεικνύεται από τον πέτρινο (ξερολιθιά) αυλόγυρο του και προβάλει τον κυρίαρχο όγκο του, με τις ακρολιθιές και τα σαχνισιά του, ενώ το κτίριο που πρόκειται να ανεγερθεί στη νοτιοανατολική πλευρά, με αντίστοιχα υλικά, θα είναι διώροφο. Παράλληλα υπάρχει πρόβλεψη για δύο περιφερειακά κτίρια που θα χρησιμοποιηθούν ως κατοικίες.

Όλα τα κτίρια προσαρμόζονται στην κλίση του εδάφους έχοντας τους κύριους χώρους προσανατολισμένους νότια. Στο τριώροφο κτίριο χωροθετούνται οι αίθουσες διδασκαλίας με τα γραφεία των καθηγητών και του διευθυντή στα ανώτερα επίπεδα, ενώ στο υπόγειο βρίσκονται το εργαστήριο πληροφορικής, η γραμματεία, το αναρρωτήριο, οι τουαλέτες και βοηθητικοί χώροι. Στο δεύτερο κτίριο κατασκευάζεται εσωτερική πισίνα, η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, η βιβλιοθήκη και το κυλικείο.

Το συγκρότημα προσομοιάζει την “αίσθηση του χωριού” με τα καλντερίμια και τα πέτρινα τμήματά του. Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί στη σωστή εκμετάλλευση του πρασίνου καθώς και στη δημιουργία μεταβατικών χώρων, με τη μεσολάβηση ημιυπαίθριων και υπαίθριων χώρων προς τους κοινόχρηστους χώρους, οι οποίοι δύναται να φιλοξενούν τις υπαίθριες δραστηριότητες των παιδιών.

Ιδιοκτήτες: Λιβογιάννης Δημήτρης και Βασιλική

Πρόκειται για κτίριο μικτής χρήσης σε γωνιακό οικόπεδο στο Βόλο. Στο ισόγειο στεγάζεται ένα κατάστημα, μαζί με τους απαραίτητους κοινόχρηστους χώρους επικοινωνίας καθώς και τον ανελκυστήρα αυτοκινήτων. Στον α’ και β’ όροφο κατασκευάζονται συνολικά τέσσερα διαμερίσματα, ενώ ο γ’ όροφος και το δώμα προορίζονται για χρήση γραφείων των ιδιοκτητών.

Η ένταξη στον πυκνοδομημένο αστικό ιστό όπου κυριαρχούν πολυκατοικίες και η αρμονική προσαρμογή του κτιρίου στην οξεία γωνία του οικοπέδου, απ’ όπου η θέα προς το Πήλιο είναι απεριόριστη έδωσαν αφορμή για τη δημιουργία του κυρίαρχου κυλινδρικού όγκου στην βορειοανατολική πλευρά του κτιρίου.

Έτσι το εξωτερικό κέλυφος ορίζεται από δύο σαφείς και λιτούς όγκους, όπου ο ένας στεγάζεται με κεκλιμένο επίπεδο ενώ ο κυλινδρικός όγκος με την στρόγγυλη στέγη επικαλύπτεται με τιτανιούχο ψευδάργυρο.

Η σύγχρονη κατασκευή μιας μονοκατοικίας είναι μάλλον η λύση συνύπαρξης μέσα στον αστικό ιστό με τα άλλα οικοδομήματα, ως επί το πλείστον πολυκατοικίες. Η κατοικία βρίσκεται σε γωνιακό οικόπεδο στο κέντρο του Βόλου και εξελίσσεται σε τρία επίπεδα καταλαμβάνοντας το δυτικό μέρος του οικοπέδου. Η προνομιούχα θέση θέασης της Καθολικής εκκλησίας ήταν η αφορμή για την μικρή στροφή της ανατολικής πλευράς του κτιρίου προς την οδό Γαμβέτα.

Ο μίνιμαλ σχεδιασμός διαπερνά το κτίριο στους εσωτερικούς χώρους που διαμορφώνει, αλλά και στη νέα στιλιστική άποψη του εξωτερικού κελύφους.

Το κτίριο «κόσμημα» έχει την πολύτιμη πέτρα του στο υψηλό σημείο του, την καμπύλη μεταλλική οροφή που επενδύεται με χαλκό και ενώνεται με την βάση του με «δεσίματα» πατιναρισμένου τιτανιούχου ψευδάργυρου.

Το κτίριο του τμήματος Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στεγάστηκε στις εγκαταστάσεις του πρώην εργοστασιακού συγκροτήματος της Μεταλλουργικής (πρώην εργοστάσιο Παπαρήγα).

Η κεντρική ιδέα της επέμβασης ήταν η δημιουργία ενός “κτιρίου μέσα σε κτίριο” διατηρώντας το ύφος της εργοστασιακής κατασκευής, τόσο στην οργάνωση του χώρου όσο και στην επιλογή των υλικών και των χρωμάτων.

Έτσι το κτίριο είναι απλό στη γεωμετρία του και τη διάταξη των χώρων και χαρακτηρίζεται από τοπικές μόνο υπερβάσεις του κανόνα της απλότητας, ιδιαίτερα στα σημεία όπου υπήρχε η ανάγκη σηματοδότησης ορισμένων χρήσεων όπως στους μεγάλους κοινόχρηστους χώρους των εισόδων, στο αμφιθέατρο και στις εισόδους των αιθουσών διδασκαλίας.

Πρόκειται για μια αρχιτεκτονική που επιχειρεί να σηματοδοτήσει μέσα από την προβολή του συντακτικού της και που το συνειρμικό της απόθεμα περιορίζεται στο να παραπέμπει στον ίδιο το χαρακτήρα του εργοστασιακού κτιρίου.

«Μέλος της  «Σύνθεσης Ο.Ε. Κώστας Αδαμάκης / Ελένη Γαλλή / Δήμητρα Νικολάου / Δημήτρης Φιλιππιτζής»

Η αναζήτηση του υπό μελέτη κτιρίου στο παρελθόν μας οδηγεί στις αρχές του αιώνα γύρω στο 1910 όταν κατασκευάστηκε ένα εκλεκτικιστικό κτίριο με έντονα νεοκλασικά στοιχεία ενταγμένο αρμονικά σ’ ένα αντίστοιχο περιβάλλον για τη στέγαση της Τράπεζας Αθηνών.

Η επέμβαση στο συγκεκριμένο χώρο προσπαθεί να δώσει καινούργια “ψυχή” σύγχρονη και καταλυτική στα υπολείμματα του κελύφους που υφίσταται, ακροβατώντας ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν. Πρόθεση ήταν να δημιουργηθεί ένα διαχρονικό δημόσιο κτίριο κυρίαρχο στον αστικό ιστό, όπως πρέπει να είναι η συγκεκριμένη Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη.

Ένα κτίριο που να υποδέχεται, να υποβάλλει, να σηματοδοτεί, να παραπέμπει, να επιβάλλεται, να προτείνει αλλά και να συνηγορεί στην εξέχουσα, από κοινωνικο-πολιτιστική άποψη, λειτουργία της Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης.

Τονίστηκε με απόλυτη συμμετρία ο κεντρικός πυρήνας στο περίγραμμα και το ύφος του αρχικού κτιρίου και συμπληρώθηκαν τα κενά με ένα κτίριο “φόντο” το οποίο καταρρέει και εξαϋλώνεται (γίνεται τελείως διαφανές) στα άκρα όπου επικάθεται στο περίτεχνα αναστηλωμένο κομμάτι.

«Μέλος της  «Σύνθεσης Ο.Ε. Κώστας Αδαμάκης / Ελένη Γαλλή / Δήμητρα Νικολάου / Δημήτρης Φιλιππιτζής»

Ο νέος φάρος της εισόδου του λιμένα του Βόλου αποτελεί την αφορμή για την λειτουργική ένταξη του κυματοθραύστη στους χώρους αναψυχής και περιπάτου της παραλιακής ζώνης. Στην πρόταση αυτή η απόληξη του μόλου από τυφλό σημείο της διαδρομής αναβαθμίζεται σε σημείο “στόχος” όπου η νέα “Αργώ” αναδύεται με το φάρο στο κατάρτι της, προσκαλώντας τους επισκέπτες σε νέες περιπέτειες.

Το ταξίδι στην Κολχίδα έχει επιστροφή και όταν ο φάρος σβήνει, τα πανιά σηματοδοτούν το λιμάνι από την είσοδο του Παγασητικού κόλπου. Επαναφέρουν τις μνήμες των ιστιοφόρων που κατέκλυζαν το λιμάνι της πόλης στις αρχές του αιώνα και επισημαίνουν την ανάγκη αξιοποίησης του συγκριτικού πλεονεκτήματος της περιοχής στο μέλλον. Η πλατεία στο τέλος του κυματοθραύστη προκαλεί και προσκαλεί τους επισκέπτες της για μια ατέρμονη σπειροειδή περιπέτεια στο χώρο και στο χρόνο.